Vendi kishte katër muze gjigante, të cilat uleshin në katër qoshet e Adotakland, dhe përderisa trupat e tyre zaptonin tokën, kokët e tyre fshiheshin mbi qiell. Njerëzit nuk mund të shihnin fytyrat e muzeve, pasi që buzëqeshjet e tyre zbulonin të gjithë të ardhmen që afrohej. Dhe populli nuk frikësohej nga fatet, por nga makinat tepër të mëdha e të parëndësishme që e bënin të ardhmen.Njerëzit kishin lëkurë transparente dhe gratë rrotullonin rrotën e fatit pasi që burrat nuk ishin në gjendje të dallonin gjininë. Kështu, jeta sillej mes kohëve të kaluara dhe të ardhmëve të pamundura, përderisa muzet e këndonin ndryshimin e stinëve dhe shikonin me dashamirësi në qeniet më të vogla.

Artikulli origjinal është i shkruar në gjuhën angleze. 

Foto:  Craig Cloutier

Vështrimet, mendimet dhe komentet e publikuara në këtë BLOG nuk janë domosdoshmërisht ato të personelit të redaksisë në Kosovë 2.0. Gjithashtu, faqja rezervon të drejtën t'i fshijë, të refuzojë, ose të heq çdo pikëpamje,mendim apo koment të postuar në shkrime. Të gjitha komentet që nxisin dhe inkurajojnë gjuha e urrejtjes ose diskriminimit do të jenë të moderuara.