Vëllau i Fatos Lajçit e dha jetën e tij për një Kosovë të lirë. Tani Fatosi e gjen vetën duke luftuar një vend mospërfillës për faktin që është duke prerë çdo gjë që është e dashur për Fatosin. Në “Ujku i vetmuar”, Fatosi me të vërtetë është vetë përderisa lufton të ruaj pyjet e atdheut të stërgjyshëve të tij, Rugovës, një regjioni malor në Kosovën perëndimore.
“Rugova është e shkatërruar... duke i’u faleminderuar Agjencionit Kosovar të Pylltarisë”, Fatosi thotë me keqardhje. “Nuk jam i sigurtë nëse duhet të vazhdoj kështu apo jo, pasi që ashkush nuk mërzitet”.
Fatosi lehtë hyn në grupën e personave të veçantë: një mbrojtës ekscentrik i ambijentit në një vend ku njerëzit nuk kanë shumë interes për natyrën. Por, autorja e filmit Antoneta Kastrati, inçizimet e së cilës e tregojnë natyrën malësore të Rugovës dhe vërshojnë me vetminë e Fatosit, gjithashtu i’a arrinë ta tregojë atë si simbol i vujajtjeve të Kosovës që janë në rritje e sipër.
Dëshira ta ruaj botën natyrore të Kosovës e bën Fatosin një pjesëmarrës energjetik në formimin e të ardhmës së shtetit të ri. Prapë se prapë, Fatosi ndihet i shkyqur dhe tradhëtuar nga qeveria dhe institutcionet e saj deri në pikën që duket se i vije keq pse ekzistojnë ato.
Malësori gjen pushim në tërheqjen në majet e pamëshirshme të Rugovës dhe të mbuluara me borë ku ka mundësi të ballafaqohet me një luftë më bazike.
“Dhjetë vjet më herët, kemi jetuar nën një regjim, në luftë; je ndijer më i gjallë; kishte të bëj më shumë me mbijetesën”, ai thotë. “Ballafaqimi me furtunat, me akullin, më bën të ndihem i gjallë”.
--Nate Tabak
