Në anën tjetër, Ministria e Arsimit, Shkencës dhe Teknologjisë (MASHT) e vendosi theksin te ekzistenca e mekanizmave ligjorë dhe obligimeve institucionale, duke kërkuar zbatim të rreptë të rregulloreve dhe e zhvendosi përgjegjësinë kryesisht te niveli lokal dhe menaxhimi i shkollave. Ky qëndrim reflekton një qasje normative: problemi nuk shihet si mungesë e politikave, por si mungesë e zbatimit të tyre.

Këto dy narrativa nuk janë thjesht mosmarrëveshje administrative; ato pasqyrojnë një boshllëk strukturor në ndarjen e përgjegjësive dhe, mbi të gjitha, një mungesë kronike gatishmërie për të marrë përgjegjësi. Niveli lokal flet për mungesë të kapaciteteve dhe mbështetjes nga niveli qendror, ndërkaq ky i fundit flet për ekzistencë të dokumente që “duhet të zbatohen”. Në këtë ping-pong institucional, përgjegjësia transferohet, por rrallëherë konkretizohet. Rezultati është një situatë ku secili nivel ka argument për të mos qenë fajtor, ndërsa siguria në shkolla mbetet pa adresë të qartë institucionale.

Në anën tjetër, reagimi i Sindikatës së Bashkuar të Arsimit (SBASHK) e zhvendosi debatin edhe më larg thelbit, duke kërkuar lirimin e menjëhershëm të mësimdhënësit të arrestuar, dhe duke kërcënuar me përshkallëzim të grevës deri në ndërprerje të mësimit në të gjitha shkollat e vendit. Mesazhi i sindikatës dhe përkrahësve të ultimatumit ishte i thjeshtë: prek një mësimdhënës dhe sistemi paralizohet. Por askush në këtë mes nuk e shtroi pyetjen e kundërt: çka ndodh kur mësimdhënësi prek nxënësin?

Prove 27 shkurt 2026

Agnesa Mehanolli