“Shtesa e fundit”

Ashtu si burrat e Trojës me Kasandrën, edhe zyrtarët e kuptuan mirë Arlindën: e dëgjuan, ia regjistruan dëshimtë e fjalët dhe, në rastin e gjykatës, i dhanë të drejtë, por askush nuk i nxori nga shtëpia familjarët e ish-bashkëshortit të cilët ia kishin uzurpuar atë.

Institucionet e trajtonin kujdestarinë e djalit dhe kthimin në shtëpi si dy çështje të ndara, me vendime të ndara dhe zyra të ndara, ndërsa për Arlindën ato ishin një çështje e vetme.

Askush nuk mori përgjegjësi dhe askush nuk dha dorëheqje, as edhe simbolike, sikur zinxhiri i institucioneve që e ktheu Arlindën te dera e shtëpisë së vet të mos kishte askënd në krye.

E vetmja histori që nuk e lejoi rrëfimtaren e saj të jetonte ishte ajo e Arlindës, sepse ishte e vetmja që kërkonte që diçka të ndryshonte.